Bir kadın kocasından evi silip süpürmesini istemez buna karşılık hiçbir şey yapmıyormuş muamelesi görmeyi de hazmedemez. En azından samimi bir şekilde ‘hayatım bütün gün koşturup yoruluyorsun, yorulmuyor musun, biraz dinlen’ demesini bekler.

Kadınlar, kocalarının işten eve gelip kapıdan girer girmez, ‘yorgunluktan ölüyorum’ sözleriyle selamsız sabahsız direkt TV’nin karşısına geçmelerini istemez.

Yapılan yemek ya da işlerle ilgili takdirlerini belirtmesini, bir eksiklik varsa iğnelemeden ve usulünce söylemesini bekler.

Hanımlar eşlerinden evi toparlamasını beklemez. Ama en azından ‘nerde benim çoraplarım... Şu kenarda duran çoraplarımın sana ne zararı var?’ demek yerine çoraplarını belirli bir yere koyması öğrenmesini, kirliyse kirli sepetine bırakmasını bekler.

Kadınlar işten gelen eşlerinin, ‘Bu çocuk ağlıyor, yemek de hazır değil zaten arkadaşlar da beni bekliyor. Haydi eyvallah!’ deyip çekip gitmesini değil, ‘Ben çocukla ilgileneyim sen bir şeyler hazırla yiyelim. İstersen yemekten sonra uzanıver. Ben çocuğa bakarım.’ gibi tepkiler, hoşgörü, yumuşaklık, merhamet, destek, güven, himaye bekler.