TELEFON BEKLEMEK

Telefonum çalmıyor!

Zaman geçiyor, O aramıyor…
Ne bir "mesajınız var" titreşimi,
Ne de uzun uzun çalan zil sesi…

İlgilenmiyor görünüyorum, özellikle de kendime…
Aksi nasıl olur, bu sessizlik insanı nasıl vurur, biliyorum…
Daha önce çok yakalandım bu tuzağa; Geceleri varolmayan zil sesleriyle uyanıp, telefona uzandım –nefes nefese- bir heyecanla.
Gözüm, kulağım, aklım hep o telefonda…

…

Telefon beklemenin nasıl bir eziyet olduğunu kadınlar bilir,
Zamanın isteyince, kendini nasıl da ağırdan sattığını,
Telefon beklenen günlerde, beklenmeyen kişilerin kalbi nasıl gümlettiğini ve ardından gelen hayal kırıklığını,
Beklenen kişiye ait olmayan sese, nasıl buruk, kırık, nerdeyse ağlamaklı "sen miydin" dendiğini
Bilir kadınlar.

Telefon beklerken, kadın beyninin normal seyrinin çok üstünde fikir üretebildiğini
Ve bu fikirleri aynı hızla değiştirebildiğini
Kadınlar bilir.

Ve

Ne kadar öfke, ne kadar duygu, ne kadar fikir
Birikirse biriksin
Bekleme saatleri ne kadar acı geçerse geçsin
Beklenen kişinin sesi duyulduğunda tüm bunların tuzla buz olacağını
KADINLAR BİLİR…

…

Telefonum çalmıyor
Bekliyorum bekliyorum
Zaman geçmiyor
İlgilenmiyor görünüyorum
Gözüm, kulağım, aklım hep orada
Ama;
Yok, tuzağa düşmüyorum (!)
Kafayı takarsam, bu sessizlik insanı nasıl vurur
Biliyorum…